Als het antwoord niet komt.

Met grote ogen kijk je me aan alsof je zeggen wil, waar heb je het over??

Terwijl ik zeker weet dat je het antwoord wel weet, want hier hebben we het vorige week ook nog over gehad.

Ik zie een verwachtingsvolle en angstige blik, met een tekstballonnetje erboven: ‘Help me, ik weet het echt niet!!’

En ik denk alleen maar: “Jawel je weet het echt wel.’

Vroeger had ik dit waarschijnlijk zelfs tegen je gezegd: “Denk eens na, je weet het echt wel”, of ik had de vraag herhaald. Misschien in andere woorden, maar met hetzelfde effect. Of ik had net zo lang gewacht tot je wat ging zeggen, er trots op zijnde dat ik zo geduldig reageerde.

Of misschien wel erger, dan had ik me mateloos geïrriteerd aan je gedrag: “Zeg het gewoon, je weet het toch!” En was ik uiteindelijk misschien zelfs boos geworden, zonder een antwoord te krijgen.

Inmiddels weet ik dat het niet helpt, boos worden niet, maar ook herhalen en wachten niet. En snap ik nu wat daar gebeurt, wat er gebeurt in dat lijf, in dat brein. En waarom het antwoord maar niet naar boven wil komen.

En nu, terugkijkend, begrijp ik ook waarom ik reageerde zoals ik reageerde. Want communiceren doe je met zijn tweeën. Actie reactie. Zender en ontvanger. Mijn reactie hielp zeker niet, maakte het waarschijnlijk alleen nog maar erger. […]