12 februari 2016

Wie is Jacqueline

Daar zit ik dan hoog in de boom:

Hoe oud zou ik geweest zijn, jaar of 9, dat ik me er ineens pijnlijk bewust van werd dat ik wel heel hoog in die boom zat en ik me bedacht, HELP hoe kom ik hier weer uit??!! Weg was alle plezier van het klimmen in die boom. Ik zag niet meer die mooie boom waarin eerst nog alles mogelijk was, een boom waar ik vol enthousiasme en nieuwsgierigheid in was geklommen. Nee de angst sloeg toe. Ik werd bang en de angst werkte zoals angst vaak doet, geheel verlammend. Verstijfd bleef ik zitten in die boom, niet meer wetende hoe ik naar beneden kon komen. Ik kan nu nog voelen hoe dat toen was. Hoe ik eruit ben geklommen weet ik niet meer, maar ik ben eruit gekomen, geheel zelfstandig want er was geen hulp voor handen, dus ik moest uiteindelijk wel iets bedenken en doen.

Mijn enthousiasme en nieuwsgierigheid om (nieuwe) dingen te ontdekken en uit te zoeken heb ik gelukkig wel behouden en heeft mij al veel vaker zo’n ‘boommoment’ opgeleverd. Gelukkig wel want zonder die ervaringen was ik nooit zover gekomen als ik nu ben.

Nieuwsgierig zijn is voor een coach namelijk een fijne kwaliteit, nieuwsgierig naar het hele systeem rondom het kind en nieuwsgierig naar mijzelf. Zonder zelfkennis geen coach of therapeut, dus met enige regelmaat zorg ik ervoor dat ik mijn zelfinzicht vergroot, wat zijn mijn mogelijkheden, kwaliteiten maar ook wat zijn mijn valkuilen.

Vaak is deze zoektocht vrijwillig en volg ik vol verwachting cursussen, intervisie of bezoek ik zelf een coach. Soms is dit pure noodzaak, omdat ik ook nog steeds ook dat kleine meisje ben, zo enthousiast en nieuwsgierig om nieuwe dingen te doen en te ontdekken dat ik, voor ik het weet, alweer middenin een nieuw proces zit. En zo met vallen en vooral weer opstaan, mijzelf blijf verrijken met (zelf)kennis.

Een aantal van die “boommomenten” die mij mede gevormd en gemaakt hebben tot de coach die ik ben zal ik met jullie delen.

Nieuwe baan, nieuwe stad en dan?

Zo zat ik 30 jaar geleden ‘opeens’  in Den Haag op een kamer omdat ik een leuke baan in de kinder- en jeugdpsychiatrie zocht en vond. Maar verhuizen vanuit de achterhoek naar de grote stad had toch heel wat meer voeten in de aarde dan een baan en woonruimte. Onzekerheid, twijfels, eenzaamheid daar in die boom. Had ik er wel goed aan gedaan? Kan ik dit wel? Heb ik wel de juiste stap gezet? Ook toen moest ik verder, niks doen was geen optie en opgeven kwam niet in mij op. Dus met angst en beven nieuwe dingen ontdekken en doen, dat bracht me verder. En maakte me sterker, ik kan het.

Skiongeluk

Vrolijk zingend ging ik als onervaren skister achter de ervaren skiërs aan, wat naïef en niet nadenken maar gewoon doen. Ik ontkende mijn angst, was enorm aan het genieten en liet mijn  onbevangenheid de vrije loop. Opeens lag ik in het ziekenhuis met twee gescheurde kniebanden en gebroken meniscus. Revalideren dus, ik moest wel. Ik zou en moest op mijn oude niveau terugkomen. Ik ging ervoor, gedeeltelijk gelukt, er blijft een litteken, maar het is goed gekomen.

Juf Jacqueline

Ook als juf op de basisschool kwam ik het tegen, de dag is voorbereid, de rekenles een makkie dus daar hoef ik niet verder over na te denken. Euhhh waarom snap je niet wat ik je uitleg over die sommen? Het is toch heel logisch? Toch maar eens goed nadenken in die boom waarom mijn geweldige uitleg niet werkt…..iets met verschillende leerstijlen en vooral dat je eigen automatismen je grootste valkuilen zijn. 

Moederschap

Een wens in vervulling en ook hierin zo enorm veel te ontdekken en te leren. En ook hierin veel (boom) momenten van wat nu??? Want ook ik had een ideaalplaatje van mij als moeder en van mijn gezin en daar zat ik dan weer in die boom, bozig en teleurgesteld dat het ideaalplaatje er in het echt toch heel anders uitziet. Het gevoel van falen kwam voorbij en toch gaf ik niet op en bleef ik niet zitten mokken maar ging zoeken naar mogelijkheden om het anders te doen. Met inmiddels 2 studerende kinderen kan ik zeggen dat het best goed gelukt is, al zijn er dingen die ik nu weet en graag toen had geweten.

Vallen

En ja ik ben ook wel heel erg hard uit de boom gevallen en ja dat doet verdomd veel zeer. De meest pijnlijke val is het overlijden mijn dochter net voor haar geboorte. En ja toen ben ik ook echt wel even blijven liggen. Maar ik ben toch ook weer gaan klimmen, soms moeizaam, maar steeds verder. Dit heeft me het veel vertrouwen gegeven dat hoe moeilijk het soms ook is, het komt weer goed, niet meer hetzelfde maar ook goed.

Door mij meer te focussen op wat er wel is en vooral de pijn toe te laten met het vertrouwen dat het wel goed gaat komen heelden ook de wonden van deze val. Ben jij sterk genoeg om pijn te verdragen?

EN ZO GAAT HET NOG STEEDS………..

Met ieder nieuw traject klim ik enthousiast en nieuwsgierig met jullie in die boom.

Kom ik vast ook op het punt van en wat nu??

Dan gaat mijn rugzak met mogelijkheden open en onderzoeken we wat er het beste werkt voor jullie. Linksom of rechtsom, maar altijd vooruit. Altijd zal het een mix zijn van alle ingrediënten in die rugzak.

Je hoeft het niet alleen te doen, maar bepaalt wel de eindbestemming. En misschien ontdekken we wel een hele nieuwe weg.

Mijn rugzak is inmiddels goed gevuld met kennis, vaardigheden, ervaringen die we hiervoor kunnen gebruiken. Wil je weten wat er in die rugzak zit, kijk bij mijn aanbod of bij de volgende pagina bij de opleidingen. Of bekijk mijn profiel op  https://www.linkedin.com/feed/?trk=nav_back_to_linkedin

Naast goed klimmen kan ik nu ook beter het overzicht behouden vanuit de boom en ervan GENIETEN zonder angstzweet. Omdat ik weet dat er altijd een weg terug is hoe hoog ik ook zit… euh meestal zonder angstzweet.